About us

10150264129580328
Νάγια Καλφέλη

Αναρωτιέμαι αν ήταν οι χιλιοειπωμένες, στο σπίτι, ιστορίες προσφυγιάς της γιαγιάς Στάσας, που ήρθε στη Θεσσαλονίκη από τη Σμύρνη, ή η μαύρη κουκλίτσα, δώρο συγγενών από την Ιταλία, την οποία δεν αποχωριζόμουν ποτέ, που έριξαν μέσα μου τον πρώτο σπόρο της αγάπης και το φιλοπερίεργο για το διαφορετικό, άλλου τόπου, χρώματος, φυλής, εθνικότητας, θρησκείας, φύλου. Το διαφορετικό, πάντως, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, στις σπουδές, στη δουλειά και στην προσωπική μου ζωή. Αποτέλεσε τον καθρέφτη μέσα από τον οποίο έμαθα και μαθαίνω ποια είμαι· άλλοτε μέσα από τις διαφορές μας, στα φυσικά χαρακτηριστικά, στις ιδέες και στις πεποιθήσεις κι άλλοτε, μέσα από τις πολλές ομοιότητές μας, τις κοινές ανάγκες, τις χαρές και τις λύπες.

Σπούδασα Δημοσιογραφία και Διεθνές Δίκαιο. Το Διεθνές Δίκαιο μου άνοιξε ένα παράθυρο στον κόσμο (βλέπεις, πίσω από τη νομολογία και τα case studies, εγώ «ταξίδευα» στους ανθρώπους που συναντάς στους δρόμους του κόσμου, στην κόκκινη γη της Αφρικής και στην πυκνή βλάστηση της Ασίας, στο γκρίζο και χλωμό της Ευρώπης), ενώ η Δημοσιογραφία μου χάρισε το εργαλείο συλλογής αυτών των ιστοριών. Στη διδακτορική μου διατριβή, πασχίζω να κατανοήσω πώς αυτό το εργαλείο, της διαμεσολάβησης, επηρεάζει τις στάσεις και τις αντιλήψεις μας για το διαφορετικό και πώς θα μπορούσε να βελτιωθεί.

Πιστεύω βαθιά ότι τίποτα δεν μπορεί να διαλύσει καλύτερα τις προκαταλήψεις μας από την προσωπική επαφή με το διαφορετικό, από το «άγγιγμα» ανθρώπων, οι οποίοι διαφέρουν από το «Εγώ» και το «Εμείς». Και οι ανθρώπινες ιστορίες συνιστούν τη γοητευτικότερη οδό για αυτήν την επαφή. Το «Black Sheep» ή, αλλιώς, το προβατάκι μας, όπως το αποκαλούμε με τη Βάσω, και οι ιστορίες του επιχειρούν ακριβώς αυτό.

10935209_10205268780254903_754302333_o

Βασιλική Μητσινιώτου

Η δική μου ιστορία έχει μέσα της μια σταθερή αγάπη για την (τις) ιστορία (-ες) των ανθρώπων. Από τα πρώτα παραμύθια που μου διάβασαν μέχρι τις ιστορίες που διδάχτηκα και μελέτησα, βρισκόμουν πάντα μπροστά στη διάκριση ανάμεσα στο οικείο και το ξένο, το καλό   και το κακό.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στην Ιστορία και την Επικοινωνία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, βρήκα ότι η ανακάλυψη της ετερότητας περιέχει από πολύ νωρίς, την εικόνα του «κακού άγριου» σε αντίθεση με τον «καλό πολιτισμένο», μία αντίθεση που συχνά ζωντανεύει με βίαιο τρόπο. Ενθουσιάστηκα από τις δυνατότητες που προσφέρουν τα ψηφιακά εργαλεία, και ιδιαίτερα το ντοκιμαντέρ, για την κατανόηση των συγκρούσεων.

Την ίδια στιγμή, είμαστε όλο και περισσότερο συνδεδεμένοι. Οι ρωγμές και οι ενώσεις αυτής της διασύνδεσης με ενδιαφέρουν περισσότερο στις προσωπικές ιστορίες, αλλά και στα μεγαλύτερα αφηγήματα που μας περιβάλλουν. Τόσο για τις δυσκολίες όσο και για τις προσδοκίες που μας προκαλούν, αξίζουν την προσοχή μας.

Και, βέβαια, δεν υπάρχουν ωραιότερες ιστορίες από αυτές που γεμίζουν κάθε ρωγμή ανάμεσά μας, με τα υλικά των ονείρων.